Parada (1987)

Reżyseria: Jerzy Kucia
Czas trwania: 14 minut 20 sekund
Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

„Parada” (1986) to zdecydowanie najbardziej rozświetlony film w dorobku Jerzego Kuci. Jasną tonację można dostrzec już w zrealizowanej sześć lat wcześniej „Wiośnie” (1980), nastrojowej impresji poświęconej czasowi, w którym wszystko budzi się do życia. Tym razem Kucia poświęcił swą impresję jeszcze bardziej radosnej porze zbiorów. Zbudował ją na podobnej kolażowej zasadzie jak nakręcone dwa lata wcześniej „Odpryski” (1984). Logikę następstw zdarzeń zastąpił tu logiką pamięci, choć uspokoił montaż – nie jest on już tak bardzo szarpany, nerwowy, a dostojny, dostosowany swym charakterem do stylu i treści opowiadanej historii. Animację poświęconą żniwnej paradzie opowiedział Kucia w sposób „paradny”. Pomogła mu w tym Ewa Gołogórska, współautorka scenariusza (podobnie jak w większości jego filmów), prywatnie żona reżysera, a także Józef Rychlik, kompozytor przepięknego motywu muzycznego, poetyką i nastrojem przypominającego najlepsze dokonania Nino Roty. Ścieżka dźwiękowa w tym filmie zbudowana jest w sposób perfekcyjny – radosna, paradna muzyka, dźwięki naturalne (tzn. dźwięki natury i odgłosy maszyn żniwnych), a także krótkie elementy ciszy, znakomicie współgrają z odrealnionym, onirycznym obrazem (ruchoma grafika uzyskana metodą laserowego kopiowania), dając rzadkiej urody filmową poezję.

Jerzy Armata, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej

 

Laska (2008)

Reżyseria: Michał Sota
Czas trwania: 5 minut
Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

„Laska”, humorystyczna, damsko-męska historia „z życia wzięta”. Zdarzenie w krzywym zwierciadle opisujące stan zauroczenia i jego konsekwencje. Spotkanie z mężczyzną, zabawa, tańce, akt miłosny. Oszołomiony urokiem femme fatale mężczyzna wychodzi z pokoju. Za nim zmierza porażka i zguba.

 

Galerianki (2009)

Reżyseria: Katarzyna Rosłaniec
Czas trwania: 1 godzina 17 minut
Gatunek: dramat obyczajowy
Produkcja: Polska

Obsada: Anna Karczmarczyk (Alicja), Dagmara Krasowska (Milena), Dominika Gwit (Kaja), Magdalena Ciurzyńska (Julia), Iza Kuna (matka Alicji), Artur Barciś (ojciec Alicji), Ewa Kolasińska (nauczycielka), Izabela Dąbrowska (matka Julii), Franciszek Przybylski (Michał), Dominika Kluźniak

Galerie handlowe – współczesne świątynie konsumpcji, kolorowe wystawy, błyszcząca biżuteria, drogie kosmetyki i najmodniejsze ciuchy. W takich miejscach Milena i jej przyjaciółki spędzają wolny czas. Za zakupy płacą im bogaci mężczyźni, którzy w zamian za seks obdarowują nastolatki upominkami - czasami jest to tylko zwykła, różowa opaska do włosów. Wkrótce do grupy koleżanek dołącza nowa dziewczyna – Alicja. Początkowo czuje się wyobcowana, ale już wkrótce zaczyna się do nich upodabniać. Między Alicją i Mileną zaczyna tworzyć się silna więź. W tym samym czasie w Alicji zakochuje się jej rówieśnik – Michał. Dla Mileny chłopak stanie się rywalem.

 

Odpryski (1984)

Reżyseria: Jerzy Kucia
Czas trwania: 9 minut 38 sekund
Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

Przejmujące studium ludzkiej samotności oraz dotkliwości przemijania. W pamięci kobiety, wykonującej codzienne czynności domowe, odżywają wspomnienia dawno minionych lat. Czas teraźniejszy miesza się z przeszłym, tryb oznajmujący z przypuszczającym, rzeczywistość z wyobrażeniem. Pojawiają się stałe elementy znane z wcześniejszych filmów Jerzego Kuci: krople kapiącej wody, przelatujące owady, jadący pociąg, koliste refleksy rozchodzące się po wodzie... A wszystko sfotografowane w ciemnej, migotliwej tonacji, nerwowym montażu. Dobiegają strzępki muzyki mieszające się z odgłosami dnia codziennego. „Odpryski” (1984) przypominają – jak trafnie zauważa Iwona Grodź w pracy „Fenomen czwartego wymiaru w twórczości Jerzego Kuci” – „stłuczone i na powrót składane szkło”. I dodaje: „ Dla tego filmu, podobnie jak dla wielu innych, typowa jest poetyka minimalizmu i impresjonizmu, oszczędność formy, która generuje zwiększenie ładunku filmowej ekspresji”. „Odpryski” to zatem niezwykle ekspresyjna, poetycka impresja na temat upływającego czasu, procesu starzenia się, „odnawiania” swej egzystencji poprzez wracanie do zdarzeń minionych.

Jerzy Armata, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej

 

W ciemności (2011)

Reżyseria: Agnieszka Holland
Czas trwania: 2 godziny 25 minut
Gatunek: dramat wojenny
Produkcja: Polska, Kanada, Niemcy

Obsada: Robert Więckiewicz, Agnieszka Grochowska, Julia Kijowska, Kinga Preis

“W ciemności” to koprodukcja polsko-niemiecko-kanadyjska, przedstawiająca losy Polaka, Leopolda Sochy, który podczas II wojny światowej z drobnego złodziejaszka staje się bohaterem. Postanawia ukryć w kanałach grupę Żydów z lwowskiego getta. Ryzykując życie swoje oraz swoich najbliższych, ratuje przed zagładą kilkunastu mężczyzn, a także kobiety i dzieci, którzy dzięki niemu spędzają w ukryciu pod ziemią prawie 14 miesięcy. W postać Sochy wcielił się Robert Więckiewicz, a u jego boku pojawili się w filmie: Agnieszka Grochowska, Kinga Preis, Julia Kijowska, Marcin Bosak oraz niemiecki aktor Benno Fürmann. Autorką zdjęć jest Jolanta Dylewska.

 

Refleksy (1979)

Reżyseria: Jerzy Kucia
Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

„Refleksy” (1979), szósty tytuł Kuci zrealizowany w SFA, to bez wątpienia jedno z jego najwybitniejszych dokonań i jeden z najbardziej perfekcyjnie zrealizowanych filmów w dziejach naszej animacji. Walory filmu dostrzegli jurorzy, honorując go wieloma nagrodami. Chociaż uniwersalne i ponadczasowe w swej wymowie „Refleksy” są opowieścią o wyrazistej fabule, skonstruowaną zgodnie z regułami montażu przyczynowo-skutkowego. W swych filmach, poza olśniewającą plastyką (w „Refleksach” imponuje przede wszystkim perfekcja w animacji rysunku), wiele uwagi poświęca Kucia zakomponowaniu ścieżki dźwiękowej. Muzyka, szmery, strzępki słów, dramaturgicznie wkomponowane momenty ciszy sprawiają, że warstwa dźwiękowa idealnie zespala się z wizualną, poszerzając ją często o tzw. przestrzeń pozakadrową. „Refleksy” są tego dobrym przykładem. Na ekranie obserwujemy morderczy bój dwóch owadów, zakończony tragicznie ingerencją człowieka, w planie dźwiękowym słyszymy dobiegającą spoza kadru radosną muzykę, okrzyki bawiących się ludzi, a wszystko to miesza się z odgłosami toczonej walki.

Jerzy Armata, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej

 

Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł (2011)

Reżyseria: Antoni Krauze
Czas trwania: 1 godzina 40 minut
Gatunek: dramat, dokumentalizowany
Produkcja: Polska

Obsada: Marta Honzatko, Michał Kowalski, Marta Kalmus, Cezary Rybiński

Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł, Polska 2010. Reżyseria: Antoni Krauze, scenariusz: Mirosław Piepka, Michał Pruski, zdjęcia: Jacek Petrycki, muzyka: Michał Lorenc, scenografia: Zbigniew Dalecki, kostiumy: Anna Grabowska, montaż: Rafał Listopad, dźwięk: Michał Muzyka. Występują: Marta Honzatko (Stefania Drywa), Michał Kowalski (Brunon Drywa), Marta Kalmus-Jankowska (Irena Drywa), Cezary Rybiński (Leon Drywa), Wojciech Tremiszewski (współlokator) oraz Wojciech Pszoniak (Władysław Gomułka), Piotr Fronczewski (Zenon Kliszko), Piotr Garlicki (Józef Cyrankiewicz), Witold Dębicki (Mieczysław Moczar), Grzegorz Gzyl (Jan Mariański). Produkcja: Nordfilm, Agencja Reklamowa Set, Bob-Rollo. Współfinansowanie: Polski Instytut Sztuki Filmowej, Gdyński Fundusz Filmowy. Dystrybucja: Kino Świat. Czas wyświetlania: 100 min. W kinach od 25 lutego 2011 roku. Na ten film czekano 40 lat - jako na należyte upamiętnienie tragedii, która w grudniu 1970 roku wstrząsnęła polskim społeczeństwem, ale i stała wstrząsem dla komunistycznej władzy. Dla przypomnienia: 12 grudnia 1970 roku, na półtora tygodnia przed świętami Bożego Narodzenia, władze partyjne i państwowe zadecydowały o podwyżce cen żywności, którą ogłoszono następnego dnia, w niedzielę. W poniedziałek, 14 grudnia pracownicy Stoczni Gdańskiej odmówili podjęcia pracy. We wtorek w Stoczni ogłoszono strajk powszechny, robotnicy wyszli na ulicę, doszło do podpalenia Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, w Trójmieście ogłoszono godzinę milicyjną. W środę strajk rozszerzał się na kolejne zakłady produkcyjne Wybrzeża. Wicepremier Stanisław Kociołek w wystąpieniu radiowo-telewizyjnym nawoływał do powrotu do pracy. W czwartek, 16 grudnia rano do pracowników Stoczni Gdyńskiej im. Komuny Paryskiej, idących do pracy na wezwanie wicepremiera, wojsko otworzyło ogień - byli zabici i ranni. Stoczniowcy uformowali pochód i niosąc na drzwiach zwłoki jednego z zastrzelonych, udali się w stronę budynku Prezydium Miejskiej Rady Narodowej przy ulicy Świętojańskiej, gdzie ponownie zostali ostrzelani. W trakcie zajść na Wybrzeżu zginęło 45 osób, w tym 18 w Gdyni; liczba rannych przekroczyła 1,6 tysiąca osób. Milicja zatrzymała ponad 3 tysiące osób, większość z nich poddano represjom i torturom.(…) 22 grudnia 1970 roku ustąpił ze stanowiska I sekretarza KC PZPR Władysław Gomułka, na jego miejsce wybrano Edwarda Gierka. W lutym 1971 roku, aby zapobiec nowej fali strajków na Wybrzeżu, przywrócono ceny mięsa sprzed 13 grudnia.

 

Powrót (1972)

Reżyseria: Jerzy Kucia
Czas trwania: 9 minut 29 sekund
Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

Mężczyzna jadący w pociągu pogrąża się w marzeniach, wraca w lata swego dzieciństwa. Gdy pociąg się zatrzymuje, marzenia znikają, a na peron wchodzi powoli, zmęczonym krokiem przygarbiony mężczyzna...

 

Drugi brzeg (2009)

Reżyseria: George Ovashvili
Czas trwania: 1 godzina 30 minut
Gatunek: dramat
Produkcja: Gruzja, Kazachstan

Obsada: Tedo Bekhauri, Tamar Meskhi, Archil Tabukashvili, Temo Goginava

Podczas konfliktu między Gruzją a Abchazją, mały Tedo wraz z matką uciekają z rodzinnej Abchazji. Jego ciężko chory ojciec musiał pozostać w domu. Kilka lat później, 12-letni Tedo i jego matka usiłują związać koniec z końcem, mieszkając na obrzeżach gruzińskiej stolicy Tbilisi. Tedo jest pomocnikiem w warsztacie samochodowym, matka zaś pracuje jako ekspedientka. Tedo nie potrafi pogodzić się z ciężkim losem uchodźcy. Gdy pewnego dnia nakrywa matkę z kochankiem, postanawia wrócić do Abchazji i odnaleźć ojca, z którym od przyjazdu do Gruzji urwał się kontakt. Uniwersalna historia o konsekwencjach wojny, nacjonalizmie oraz dzieciach, które zbyt szybko zmuszone były dorosnąć.

Światło w tunelu (1985)

Reżyseria: Julian Józef Antonisz
Czas trwania: 8 minut 43 sekundy
Gatunek: film non-camera
Produkcja: Polska

Antoniszowa wizja „życia po życiu”, a właściwie nie tylko Antoniszowa, bo pomysłodawcą filmu był Jerzy Bossak, znakomity polski dokumentalista i pedagog, wielki fan noncamerowej twórczości, a także poczucia humoru krakowskiego artysty. „Światło w tunelu” imponuje nie tylko stroną wizualną, ale precyzyjnie zakomponowaną ścieżką dźwiękową, swoistym kolażem złożonym z różnorodnych, ale tworzących spójną całość elementów: przejmującej muzyki (autorstwa samego reżysera), efektów naturalnych, strzępków słów (lekarskie polecenia podawne w języku angielskim), nawet fragmentu znanej rosyjskiej ballady. Warto dodać, że na XXXII Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Oberhausen (1986) film Antonisza otrzymał Nagrodę Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych FICC (Fédération Internationale des Ciné Clubs).

Jerzy Armata, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej

 

Keep Smiling (2012)

Reżyseria: Rusudan Chkonia
Czas trwania: 1 godzina 50 minut

Gatunek: dramat, komedia
Produkcja: Francja, Gruzja, Luksemburg

Obsada: : Ia Sukhitashvili, Gia Roinishvili, Olga Babluani, Tamuna Bukhnikashvili, Nana Shonia, Shorena Begashvili, Maka Chichua

Film opisuje dramatyczne wydarzenia mające miejsce podczas konkursu piękności. W konkursie wzięło udział dziesięć matek, wśród nich pięć było wielodzietnych i należało do najbiedniejszej części społeczeństwa. Matki pragną desperacko wygrać konkurs piękności gdyż główną nagrodę stanowi mieszkanie i 25 tyś. dolarów. Marzenia jednak prędko się rozpływają kiedy cały konkurs okazuje się być kompletną farsą. Media i organizatorzy widowiska wykorzystują nieszczęście uczestniczek. Gruzińskie kobiety, wojna w Abhazji i patriotyzm – są tematami użytymi jedynie jako wybieg dla zabawienia publiczności i kończy się to totalną walką pomiędzy rywalkami. „Podczas kręcenia dokumentu, spotkałem piękną, inteligentną kobietę i matkę siedmioro dzieci, które opowiedziała mi o tym jak wzięła udział w takim konkursie dla matek. Kiedy ją słuchałem targały mną ambiwalentne uczucia, była to tragiczna historia pełna cierpienia i czasami tak absurdalna, że nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. Od razu zdecydowałem że muszę nakręcić o tym film. Keep smiling jest historią płynącą prosto z serca, pełną bólu i satyrycznego humoru opowieścią o sześciu Gruzinkach biorących udział w konkursie piękności dla matek. (…) Film jest o tym jak łatwo można stać się kukiełką w czyichś rękach i tak trudno jest nam czasem zachować szacunek do siebie samych. Czy można usprawiedliwiać środki celem i czy wygrana po utracie godności jeszcze uszczęśliwia?”

 

Sztuka spadania (2004)

Reżyseria: Tomek Bagiński
Czas trwania: 6 minut

Gatunek: animacja, krótkometrażowy
Produkcja: Polska

Atol. Zapomniana baza wojskowa gdzieś na Pacyfiku. Wysy­łani są tam zasłużeni oficerowie, których wojsko nie może się jeszcze pozbyć, a którzy w wyniku wypełnionych misji stracili rozum i kontakt z rzeczywistością. Tam w oddaleniu od cywilizacji, praw i kodeksów pielęgnują swoje dziwactwa. Sierżant Al pielęgnuje miłość do młodych i dzielnych żołnierzy. Doktor Friedrich pielęgnuje swój talent fotograficzny. A stary, psychicznie zagubiony Generał tworzy sztukę. Nie na papierze i nie na płótnie. Inaczej…

 

Dni ulicy (2010)

Reżyseria: Levan Koguashvili
Czas trwania: 1 godzina 29 minut
Gatunek: dramat
Produkcja: Gruzja
Obsada: Guga Kotetishvili, Irakli Ramishvili, Zura Begalishvili, Rusiko Kobiashvili, Zaza Salia

Tbilisi, Gruzja. Checkie (lat 45), zostaje aresztowany przez trzech policjantów. Chcą go zmusić, by wciągnął w narkotyki syna swojego przyjaciela, by — w następstwie — móc tego ostatniego zaszantażować. Jeśli odmówi współpracy, resztę życia spędzi za kratkami… Bezrobotny i uzależnionych od heroiny Checkie nie jest w stanie odmówić, jednak — stojąc przed tak tragicznym wyborem, desperacko stara się znaleźć inne rozwiązanie.

 

Bolek i Lolek

 

Bolek i Lolek to marka rozpoznawalna daleko poza granicami Polski. Filmy z ich udziałem trafiły na wszystkie kontynenty świata, a w wielu krajach kolejne pokolenia dzieci wychowały się na ich przygodach. Autorami opracowania plastycznego postaci Bolka i Lolka byli Władysław Nehrebecki, Alfred Ledwig i Leszek Lorek. W roku 1963 powstał pierwszy film z Bolkiem i Lolkiem. Film „Kusza” w reżyserii Władysława Nehrebeckiego był początkiem pierwszej 13 odcinkowej serii. Następne serie z tymi bohaterami to „Bolek i Lolek na wakacjach”, „Bolek i Lolek wyruszają w świat”, „Bajki Bolka i Lolka”, Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie”, „Przygody Bolka i Lolka”, „Zabawy Bolka i Lolka”. W roku 1978 powstaje pełnometrażowy film „Wielka podróż Bolka i Lolka” w reż. Władysława Nehrebeckiego i Stanisława Dulza. Był to pierwszy w historii polskiego kina pełnometrażowy film animowany i został sprzedany do ponad 80 krajów świata. W roku 1986 powstał następny film pełnometrażowy z popularnymi już postaciami pt. „Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie” w reż. Stanisława Dulza. W sumie w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej powstały 184 filmy z Bolkiem i Lolkiem. Film „Wielka Podróż Bolka i Lolka” do dzisiaj utrzymuje się na czele listy najlepiej sprzedających się polskich filmów, a popularność dwóch tytułowych postaci potwierdził plebiscyt Gazety Wyborczej i TVP na dobranockę wszechczasów – Bolek i Lolek zwyciężyli bezapelacyjnie.